Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2011

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Διαβήτη


Διαβήτης
Ενημερωτικό δελτίο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας 

Αρ. 312

Βασικά στοιχεία
  • 346 εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως έχουν διαβήτη.
  • Το 2004, εκτιμάται ότι περίπου 3,4 εκατομμύρια άτομα πέθαναν από τις συνέπειες του υψηλού σακχάρου στο αίμα.
  • Περισσότερο από το 80% των θανάτων από διαβήτη εμφανίζονται σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος.
  • Ο ΠΟΥ εκτιμά ότι οι θάνατοι από διαβήτη θα διπλασιαστούν μεταξύ 2005 και 2030.
  • Η υγιεινή διατροφή, η τακτική σωματική άσκηση, η διατήρηση ενός κανονικού βάρους και η αποφυγή του καπνίσματος  μπορεί να αποτρέψει ή να καθυστερήσει την εμφάνιση του διαβήτη τύπου 2.
Τι είναι ο διαβήτης;
Ο διαβήτης είναι μια χρόνια νόσος που εμφανίζεται είτε όταν το πάγκρεας δεν παράγει αρκετή ινσουλίνη ή όταν το σώμα δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά την ινσουλίνη που παράγεται. Η ινσουλίνη είναι μια ορμόνη που ρυθμίζει το σάκχαρο του αίματος. Η υπεργλυκαιμία, ή αυξημένο σάκχαρο στο αίμα, είναι μια κοινή επίδραση του μη ελεγχόμενου διαβήτη και την πάροδο του χρόνου οδηγεί σε σοβαρές συστημικές ζημιές στο ανθρώπινο σώμα, ειδικά στα νεύρα και τα αιμοφόρα αγγεία.


Ο διαβήτης τύπου 1
Ο διαβήτης τύπου 1 (παλαιότερα γνωστός ως ινσουλινοεξαρτώμενος, νεανικός ή παιδικός διαβήτης) χαρακτηρίζεται από έλλειψη παραγωγής της ινσουλίνης και απαιτεί την καθημερινή χορήγηση ινσουλίνης. Η αιτία του διαβήτη τύπου 1 δεν είναι γνωστή και δεν είναι δυνατόν να προληφθεί στη σύγχρονη γνώση.
Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν υπερβολική έκκριση ούρων (πολυουρία), δίψα (πολυδιψία), συνεχή πείνα, απώλεια βάρους, διαταραχές της όρασης και κόπωσης. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν ξαφνικά.





Ο διαβήτης τύπου 2
Ο διαβήτης τύπου 2 (παλαιότερα ονομαζόταν μη ινσουλινοεξαρτώμενος ή διαβήτης των ενήλικων) είναι το αποτέλεσμα της μη αποτελεσματικής χρήσης της παραγόμενης ινσουλίνης από το σώμα. Διαβήτη τύπου 2 έχει το 90% των διαβητικών στον κόσμο, και είναι σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα του υπερβολικού σωματικού βάρους και της έλλειψης σωματικής άσκησης.




Τα συμπτώματα μπορεί να είναι παρόμοια με αυτά του διαβήτη τύπου 1, αλλά συχνά είναι λιγότερο έντονα. Ως αποτέλεσμα, η νόσος μπορεί να διαγνωστεί αρκετά χρόνια μετά την έναρξη, όταν οι επιπλοκές της έχουν ήδη προκύψει.

Μέχρι πρόσφατα, αυτός ο τύπος διαβήτη είχε παρατηρηθεί μόνο σε ενήλικες αλλά τώρα πια παρατηρείται και σε παιδιά.


Ο διαβήτης κύησης
Ο διαβήτης κύησης είναι η υπεργλυκαιμία με έναρξη κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Τα συμπτώματα του διαβήτη κύησης είναι παρόμοια με του διαβήτη τύπου 2. Ο διαβήτης κύησης πιο συχνά διαγιγνώσκεται μέσω του προγεννητικού ελέγχου, κι όχι μέσω συμπτωμάτων.


Μη φυσιολογική ανοχή στη γλυκόζη και μη φυσιολογική γλυκαιμία νηστείας (Impaired glucose tolerance -(IGT) και impaired fasting glycaemia -IFG)
Τα 2 παραπάνω αποτελούν το ενδιάμεσο σκαλοπάτι ανάμεσα σε ένα φυσιολογικό άτομο και σε έναν διαβητικό, με υψηλό κίνδυνο εξέλιξης σε διαβήτη τύπου 2.


Ποιες είναι οι κοινές επιπλοκές του διαβήτη;
Με την πάροδο του χρόνου, ο διαβήτης μπορεί να βλάψει την καρδιά, τα αιμοφόρα αγγεία, τα μάτια, τα νεφρά και τα νεύρα.
  • Ο διαβήτης αυξάνει τον κίνδυνο καρδιακής νόσου και εγκεφαλικού επεισοδίου. Το 50% των ατόμων με διαβήτη πεθαίνουν από καρδιαγγειακές παθήσεις (κυρίως καρδιακές παθήσεις και εγκεφαλικά επεισόδια).
  • Σε συνδυασμό με τη μειωμένη ροή του αίματος, η νευροπάθεια στα άκρα αυξάνει την πιθανότητα εμφάνισης ελκών που μπορούν να οδηγήσουν και σε ακρωτηριασμό των άκρων.
  • Η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια είναι μια σημαντική αιτία τύφλωσης, και εμφανίζεται ως αποτέλεσμα της μακροπρόθεσμης συσσωρευμένης βλάβης των μικρών αιμοφόρων αγγείων του αμφιβληστροειδή. Μετά από 15 χρόνια από την εμφάνιση του διαβήτη, περίπου το 2% των διαβητικών τυφλώνονται, και περίπου το 10% αναπτύσσουν σοβαρά προβλήματα όρασης.
  • Ο διαβήτης είναι μία από τις κύριες αιτίες της πρόκλησης νεφρικής ανεπάρκειας. Το 10-20% των διαβητικών πεθαίνουν από νεφρική ανεπάρκεια.
  • Η διαβητική νευροπάθεια είναι η βλάβη των νεύρων εξαιτίας του διαβήτη, και επηρεάζει μέχρι και το 50% των ατόμων με διαβήτη. Αν και πολλά διαφορετικά προβλήματα μπορούν να προκύψουν ως αποτέλεσμα της διαβητικής νευροπάθειας, τα κοινά συμπτώματα είναι τσούξιμο, πόνος, μούδιασμα ή αδυναμία στα πόδια και τα χέρια.
  • Ο συνολικός κίνδυνος θανάτου μεταξύ των ατόμων με διαβήτη είναι τουλάχιστον διπλάσιος συγκριτικά με άτομα ίδιας ηλικίας, χωρίς διαβήτη.

Ποιος είναι ο οικονομικός αντίκτυπος του διαβήτη;
Ο διαβήτης και οι επιπλοκές του έχουν σημαντικό οικονομικό αντίκτυπο στα άτομα, τις οικογένειες τους, τα Εθνικά Συστήματα Υγείας και τις χώρες. Για παράδειγμα, ο ΠΟΥ εκτιμά ότι κατά την περίοδο 2006-2015, η Κίνα θα ξοδέψει 558 δισεκατομμύρια δολάρια για την αντιμετώπιση της καρδιακής νόσου, των εγκεφαλικών επεισοδίων και του διαβήτη.


Πρόληψη
Απλά μέτρα αλλαγής του τρόπου ζωής είναι αποδεδειγμένα αποτελεσματικά για την πρόληψη ή καθυστέρηση της εκδήλωσης του διαβήτη τύπου 2. Είναι σημαντικό για όλους τους ανθρώπους να:

  • Διατηρούν ένα υγιές σωματικό βάρος
  • Να είναι σωματικά δραστήριοι - τουλάχιστον 30 λεπτά τακτικής, μέτριας έντασης δραστηριότητας τις περισσότερες ημέρες της εβδομάδας είναι αρκετή άσκηση. Περισσότερη δραστηριότητα απαιτείται όταν τίθεται θέμα ελέγχου του σωματικού βάρους
  • Να καταναλώνουν 3-5 μερίδες φρούτων και λαχανικών την ημέρα και να μειώσουν την πρόσληψη ζάχαρης και κορεσμένων λιπαρών
  • Να αποφεύγουν το κάπνισμα - αυξάνει τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων.



Διάγνωση και θεραπεία
Η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να επιτευχθεί με μια σχετικά φθηνή εξέταση αίματος.
Η θεραπεία του διαβήτη περιλαμβάνει τη μείωση της γλυκόζης στο αίμα καθώς και την αποφυγή των άλλων γνωστών παραγόντων κινδύνου που βλάπτουν τα αιμοφόρα αγγεία. Η διακοπή του καπνίσματος είναι επίσης πολύ σημαντική για την αποφυγή επιπλοκών


Παρεμβάσεις που εξοικονομούν κόστος και είναι εφικτές στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Αυτές περιλαμβάνουν:
  • Σχετικό έλεγχο της γλυκόζης στο αίμα. Τα άτομα με διαβήτη τύπου 1 χρειάζονται ινσουλίνη, τα άτομα με διαβήτη τύπου 2 χρειάζονται από του στόματος φαρμακευτική αγωγή, αλλά μπορεί επίσης να χρειαστούν ινσουλίνη
  • Έλεγχο της αρτηριακής πίεσης
  • Φροντίδα των άκρων
Άλλες παρεμβάσεις που εξοικονομούν κόστος:
  • Εξέταση και θεραπεία για αμφιβληστροειδοπάθεια (η οποία προκαλεί τύφλωση)
  • Έλεγχο των λιπιδίων του αίματος (για τη ρύθμιση των επιπέδων χοληστερόλης)
  • Εξέταση για πρώιμα σημάδια νεφρικής νόσου σχετιζόμενης με διαβήτη
Τα μέτρα αυτά θα πρέπει να υποστηρίζονται από μια υγιεινή διατροφή, τακτική σωματική άσκηση, διατήρηση κανονικού βάρους και διακοπή καπνίσματος.



Δραστηριότητες του ΠΟΥ για την πρόληψη και τον έλεγχο του διαβήτη
Ο ΠΟΥ έχει ως στόχο να προωθήσει και να υποστηρίξει την υιοθέτηση αποτελεσματικών μέτρων για την επιτήρηση, την πρόληψη και τον έλεγχο του διαβήτη και των επιπλοκών του, ιδιαίτερα στις χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος χώρες. Για το σκοπό αυτό, ο ΠΟΥ:
  • Παρέχει επιστημονικές κατευθυντήριες γραμμές για την πρόληψη του διαβήτη
  • Αναπτύσσει κανόνες και πρότυπα για τη φροντίδα του διαβήτη
  • Προωθεί την ευαισθητοποίηση σχετικά με την παγκόσμια επιδημία του διαβήτη, συμπεριλαμβανομένης και της συνεργασίας με τη Διεθνή Ομοσπονδία Διαβήτη στον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Διαβήτη (14 Νοεμβρίου)
  • Παρακολουθεί τις επιπτώσεις του διαβήτη και τους παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση του.
Η παγκόσμια στρατηγική του ΠΟΥ για τη διατροφή, τη σωματική δραστηριότητα και την υγεία συμπληρώνει το έργο του ΠΟΥ για τον διαβήτη, και εστιάζει σε προσέγγιση του πληθυσμού με σκοπό την προώθηση της υγιεινής διατροφής και της τακτικής σωματικής άσκησης, μειώνοντας έτσι το αυξανόμενο παγκόσμιο πρόβλημα του υπερβολικού βάρους και της παχυσαρκίας.

Ανακοίνωση

Το ιατρείο θα παραμείνει κλειστό
  
την Παρασκευή 18 Νοεμβρίου,

λόγω συμμετοχής του ιατρού σε εκπαιδευτικό σεμινάριο 
για την Οστεοπόρωση.

Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2011

O κανονισμός λειτουργίας του ΕΟΠΥΥ σε ΦΕΚ...

Ο κανονισμός λειτουργίας του νέου εννιαίου φορέα υγείας, που προκύπτει από τη συνένωση των ΙΚΑ, ΟΠΑΔ, ΟΑΕΕ και ΟΓΑ και οδηγεί τους γιατρούς και τη δημόσια υγεία σε απαξίωση...

http://isathens.files.wordpress.com/2011/11/kanonismoseoppy.pdf

Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011

Έναρξη συνεργασίας με την ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ



http://www.interamerican.gr/default.asp?pid=42&la=1

Από τον Νοέμβριο ξεκίνησε η συνεργασία μου με την Αθηναϊκη Κλινική.

 

ΑΘΗΝΑΪΚΗ Κλινική - Γενική Κλινική


Η ΑΘΗΝΑΪΚΗ Κλινική, με μακρά παράδοση και υψηλή εξειδίκευση στον τομέα της Οφθαλμολογίας αποτελεί, πλέον, μια σύγχρονη Γενική Κλινική που διαθέτει όλες τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την παροχή ολοκληρωμένων ιατρικών υπηρεσιών υγείας. Το υψηλό επίπεδο εξασφαλίζεται τόσο από τον σύγχρονο εξοπλισμό στα εργαστηριακά τμήματα και τις νέες χειρουργικές αίθουσες, όσο και από τους άρτια εκπαιδευμένους ιατρούς και νοσηλευτές, οι οποίοι έχουν να επιδείξουν άριστη εξειδίκευση στον τομέα τους. Η ΑΘΗΝΑΪΚΗ Κλινική διατηρεί συμβάσεις με όλα τα δημόσια ασφαλιστικά ταμεία.

Νέο ωράριο λειτουργίας του ιατρείου

Μετά την έναρξη συνεργασίας μου με την ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ, 
το νέο ωράριο λειτουργίας του ιατρείου είναι: 

Δευτέρα 9.30- 13.00 και 

Τρίτη έως και Παρασκευή 17.00-21.00

Παρουσίαση των θέσεων της Ελληνικής Ένωσης Γενικής Ιατρικής σχετικά με τις αλλαγές στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας στην Ημερίδα του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών: "ΕΟΠΥΥ: Παρόν και Μέλλον για το Λειτουργό Υγείας και τον Ασφαλισμένο "



« Η σύσταση του ΕΟΠΥΥ αποτελεί τη μεγαλύτερη διαρθρωτική αλλαγή στο χώρο της υγείας μετά την θέσπιση του ΕΣΥ, καθώς θα παρέχει την ΠΦΥ στο 92% των ασφαλισμένων της χώρας. Ένας ενιαίος φορέας πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας (ΠΦΥ) ήταν ζητούμενο δεκαετιών για την Ελληνική Ένωση Γενικής Ιατρικής, καθώς είναι σύμφωνος με τη θεμελιώδη αρχή της Οικογενειακής-Γενικής Ιατρικής, πως « Όλοι οι ασθενείς πρέπει να απολαμβάνουν την ίδια ποιότητα φροντίδας υγείας, τις ίδιες παροχές, ανεξάρτητα από την κοινωνική, οικονομική και φυλετική τους υπόσταση» 
 
Η μεταρρύθμιση στη ΠΦΥ της χώρας διαδραματίζεται μέσα σε ένα πλαίσιο σοβαρής οικονομικής δυσχέρειας κι ενώ ο τομέας της υγείας αποτελεί μια από τις σημαντικότερες εστίες οικονομικής αιμορραγίας… Οι δαπάνες για την υγεία στην Ελλάδα βαίνουν ολοένα αυξανόμενες και φθάνουν στο 9.6% του Α.Ε.Π., ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά στις χώρες του ΟΑΣΑ. Μεγάλο μέρος αυτών αποτελούν ιδιωτικές δαπάνες- μόνο οι Αμερικάνοι βάζουν βαθύτερα το χέρι στη τσέπη τους για δαπάνες υγείας - και μάλιστα συχνά αφορούν «άτυπες» πληρωμές (φακελάκια…). Παρόλα αυτά η ικανοποίηση των Ελλήνων πολιτών – χρηστών των υπηρεσιών υγείας, από το τρέχον, δαπανηρό Σύστημα Υγείας είναι ιδιαίτερα χαμηλή.

Ένα σύστημα υγείας πρέπει να εξασφαλίζει στους πολίτες ισότιμη και άμεση πρόσβαση σε ποιοτικές υπηρεσίες. Να μεγιστοποιεί τα οφέλη στην υγεία των πολιτών (αποτελεσματικότητα, ποιότητα). Να κατανέμει τους πόρους ορθολογικά, δίκαια και σε υπηρεσίες που βελτιστοποιούν την αποδοτικότητα και το όφελος από την ανάλωση τους.

Το ελληνικό Σύστημα Υγείας χαρακτηρίζεται από την αλόγιστη παραγωγή γιατρών και την ασύμμετρη κατανομή τους σε ειδικότητες. Σύμφωνα με την Πανευρωπαϊκή μελέτη FICOSER η Ελλάδα ιδεωδώς θα έπρεπε να διαθέτει συνολικά 27.000 ιατρούς και από αυτούς οι 7.000 να είναι Γενικοί Ιατροί. Κι όμως διαθέτει 75.000 ιατρούς με μόλις 2500 Γενικούς Ιατρούς... Η πρόσβαση στο σύστημα υπονομεύεται από το κόστος του χρόνου και από τις εκτεταμένες πληρωμές και παραπληρωμές. Το πρόβλημα της ισότητας παραμένει σε υψηλή προτεραιότητα, δεδομένου ότι οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται. Στην φροντίδα υγείας δεν διασφαλίζεται η συνέχεια. Δεν υπάρχει θεσμός οικογενειακού γιατρού, σύστημα παραπομπής στα ανώτερα επίπεδα φροντίδας , ούτε δίκτυα ολοκληρωμένης φροντίδας. Ο οικογενειακός ιατρός υποκαθίσταται από ένα συνονθύλευμα Προμηθευτών υπηρεσιών ΠΦΥ, όπως: Εξωτερικά Ιατρεία Νοσοκομείων, Πολυϊατρεία διαφόρων Ταμείων, Διαγνωστικά Κέντρα και ιδιώτες ιατρούς. Αποτέλεσμα είναι η φροντίδα υγείας να παρέχεται ευκαιριακά και αποσπασματικά. Ο ασθενής βρίσκει τη λύση για το πρόβλημα του, ουσιαστικά, μόνος του. Δεν έχουν αναπτυχθεί συστήματα ιατρικού ελέγχου, ούτε μηχανισμοί διασφάλισης της ποιότητας. Δεν υπάρχουν θεραπευτικοί και διαγνωστικοί αλγόριθμοι καλής ιατρικής πρακτικής. Η ποιότητα της φροντίδας επίσης υπομονεύεται από τον προσανατολισμό της φροντίδας στην αντιμετώπιση της ασθένειας και όχι στη πρόληψη της νόσου.

Κι όλα αυτά, ενώ ο Παγκόσμιος οργανισμός Υγείας διακηρύσσει πως η ανάγκη για ΠΦΥ «τώρα είναι περισσότερο επιτακτική από ποτέ»…
“The WHO Report 2008. Primary Health Care. Now more than ever.

Κι ενώ το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο για τις Πολιτικές Υγείας τοποθετεί τη ΠΦΥ στη «Θέση του Οδηγού», στο επίκεντρο της λήψης αποφάσεων και της υπευθυνότητας στο Σύστημα Υγείας.
Primary care in the driver’s seat? European Observatory in Health Systems and Policies”

Κι ενώ μελέτες έχουν αποδείξει, πως τα Συστήματα Υγείας τα οποία βασίζονται στη ΠΦΥ που παρέχεται από υψηλής κατάρτισης Οικογενειακούς Ιατρούς είναι περισσότερο κλινικά αποτελεσματικά και οικονομικά αποδοτικά από αυτά με πτωχό προσανατολισμό στη ΠΦΥ.
“Starfield B. Primary care: balancing health needs, services and technology. Oxford: Oxford University press,1998”

Η ΠΦΥ πρέπει να αποτελεί την καρδιά του Συστήματος Υγείας. Αφορά στην ολιστική προσέγγιση του ατόμου, της οικογένειας και της κοινότητας και περιλαμβάνει την πρόληψη , την αντιμετώπιση και την αποκατάσταση της νόσου. Απώτερος σκοπός είναι η προαγωγή της υγείας. Τα παραπάνω, εκτός από το να ορίζουν την ΠΦΥ, στοιχειοθετούν σε παγκόσμιο επίπεδο το ρόλο του Γενικού / Οικογενειακού Γιατρού. 

Ο Παθολόγος δεν είναι Γενικός /Οικογενειακός Ιατρός. Το Αμερικάνικο Κολλέγιο Παθολόγων (ACP), ορίζοντας τον Παθολόγο ξεκαθαρίζει, πως παρότι οι Παθολόγοι δυνατόν να δρουν σαν ιατροί ΠΦΥ, δεν είναι Οικογενειακοί ιατροί, ούτε Γενικοί Ιατροί, των οποίων η εκπαίδευση δεν περιορίζεται μόνο στην παθολογία ενηλίκων, αλλά επεκτείνεται στην παιδιατρική, τη χειρουργική , τη γυναικολογία κλπ. http://www.acponline.org/patients_families/about_internal_medicine

Οι Παθολόγοι- καθώς και άλλοι ειδικοί, δυνατόν να προσφέρουν υπηρεσίες ΠΦΥ σε ασθενείς, εστιάζοντας σε συγκεκριμένες ανάγκες των ασθενών, έξω όμως από το πλαίσιο της πρώτης επαφής και της συνεχούς και ολιστικής φροντίδας. Ένα αποδοτικό σύστημα ΠΦΥ δυνατόν να χρησιμοποιήσει ιατρούς ειδικοτήτων, εκτός Γενικής Ιατρικής, σαν μέλη μιας ομάδας φροντίδας υγείας, στην οποία ο Οικογενειακός Ιατρός διατηρεί την ευθύνη συντονισμού - «μαέστρος» της ορχήστρας και της συνεχούς και ολιστικής φροντίδας του ασθενούς. http://www.aafp.org/online/en/home/policy/policies/f/fammeddef.html

H Ελληνική Εταιρεία Γενικής Ιατρικής (ΕΛΕΓΕΙΑ) και η Ελληνική Ένωση Γενικής Ιατρικής ομόφωνα προτείνουν, πως: η επιτυχής αναμόρφωση της ΠΦΥ θα έπρεπε να ξεκινά με τη θεσμοθέτηση του «Γενικού- Οικογενειακού Ιατρού» για όλους τους πολίτες και του δικαιώματος του Οικογενειακού Ιατρού, στο “gate keeping” και στο “gate opening” για την δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια νοσοκομειακή φροντίδα.

Η εξοικονόμηση οικονομικών πόρων για την αμοιβή των οικογενειακών ιατρών θα μπορούσε να προέλθει από την καταβολή ετήσιου παραβόλου 30 ευρώ από τον κάθε πολίτη προς τον Οικογενειακό ιατρό, που ο ίδιος επιλέγει.
 
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει άμεση ένταξη όλων των ειδικευμένων Γενικών Ιατρών, ως Οικογενειακών Ιατρών στο σύστημα ΠΦΥ, είτε στο δημόσιο, είτε στον ιδιωτικό τομέα. 

Η δημιουργία ικανού αριθμού Γενικών Ιατρών για να επανδρώσουν το Σύστημα ΠΦΥ, δυνατόν να βασιστεί σε πρόγραμμα “on the job training”, δηλαδή εκπαίδευση κλινικών γιατρών, συναφών ειδικοτήτων (πχ παθολόγων), στη Γενική Ιατρική, από Γενικούς Ιατρούς, σε δομές ΠΦΥ. Το πρόγραμμα αυτό αντέγραψε και εφάρμοσε με επιτυχία η Τουρκία.

Η εκχώρηση δικαιώματος “gate keeping” και “gate opening” στον Οικογενειακό Ιατρό, αποτελεί διαδικασία αξιολογημένη διεθνώς -και εφαρμόζεται με επιτυχία σε όλες σχεδόν τις Ευρωπαϊκές χώρες (Αγγλία, Σουηδία, Δανία, Νορβηγία, Φινλανδία, Ολλανδία, Βέλγιο, Ιταλία κλπ). Ο πολίτης απευθύνεται στον Οικογενειακό Ιατρό για όλα τα προβλήματα υγείας. Αυτός τον παραπέμπει, αν χρειάζεται, στο νοσοκομείο. 
Δυνατόν να λαμβάνει την αυστηρή μορφή, ηθμού για ανώτερα επίπεδα φροντίδας, όπως πχ στη Μ. Βρετανία, όπου, χωρίς την παραπομπή από τον γενικό ιατρό δεν βλέπεις ειδικό, είτε να δίνει αυξημένους βαθμούς ελευθερίας στον ασθενή όπως πχ στη Δανία, όπου είναι δυνατόν να παρακαμφθεί η διαδικασία παραπομπής σε ειδικό, με σημαντική συμμετοχή του ασθενούς στο κόστος (συνασφάλιση). Το δικαίωμα gatekeeping του οικογενειακού ιατρού αποτελεί την καλύτερη λύση για την αντιμετώπιση της Προκλητής Ζήτησης Υπηρεσιών Υγείας, που δημιουργεί η υπερπληθώρα ειδικών.

Δίκτυο ΠΦΥ πρέπει να αναπτυχθεί σε αστικές και αγροτικές περιοχές και να καλύψει τη χώρα. Το δίκτυο θα περιλαμβάνει τις Μονάδες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας σε Αστικές περιοχές (μετεξέλιξη των μονάδων ΙΚΑ, δημοτικών ιατρείων και των πολυϊατρείων ασφαλιστικών φορέων) και σε Αγροτικές περιοχές (ΚΥ, ΠΙ). Αυτές θα αποτελούν Κέντρα αναφοράς, εφημερίας, παραπομπής, εκπαίδευσης στην ΠΦΥ της περιοχής. Θα στελεχώνονται τόσο με γενικούς γιατρούς, όσο και με γιατρούς ειδικοτήτων (ομάδα υγείας). Δίκτυο Ιδιωτών Οικογενειακών Ιατρών θα εξαπλώνεται δορυφορικά των ανωτέρω μονάδων. Αυτοί θα είναι λειτουργικά και οργανικά συνδεδεμένοι με τις μονάδες (πχ θα εφημερεύουν, θα εκπαιδεύονται, θα αξιολογούνται σε αυτές κλπ). Και άλλοι ιδιωτικοί πάροχοι υπηρεσιών ΠΦΥ (εργαστήρια, ειδικοί κλπ) θα σχετίζονται με το δίκτυο. Για την κάθε περιφέρεια θα καθορίζεται ένα συγκεκριμένο “Global budget” . 

Απαραίτητη κρίνεται και η ανεξαρτητοποίηση των ΚΥ και των ΠΙ από τα Νοσοκομεία. Η «υπαγωγή» των Κέντρων Υγείας και Περιφερειακών Ιατρείων, ως προς τη στελέχωση, λειτουργία και επιστημονική εποπτεία τους στη διοίκηση του πλησιέστερου νοσοκομείου του ΕΣΥ, τα αποδυναμώνει και δεν τα αφήνει να αναπτυχθούν.

Επίσης κρίσιμο σημείο αποτελεί η θέση ανώτερου ορίου ασφαλισμένων ανά Οικογενειακό Ιατρό. 1500- 1800 ασφαλισμένους / Γενικό Ιατρό δείχνουν οι διεθνείς πρακτικές. Η υπέρβαση του ορίου αυτού οδηγεί σε υποβάθμιση της ποιότητας των υπηρεσιών- λίστες αναμονής κλπ Σήμερα υπάρχουν περιπτώσεις γιατρών του ΙΚΑ και του ΟΑΕΕ με πληθυσμό ευθύνης ακόμα και 15000 ασφαλισμένων…

Ιδιαίτερα σημαντική είναι και η ανάπτυξη αλγορίθμων για τα συνήθη χρόνια νοσήματα της ΠΦΥ. Κατευθυντήριες οδηγίες πρόληψης, διάγνωσης και θεραπείας των νοσημάτων της ΠΦΥ, βασισμένες στην Evidence Based Medicine πρέπει να αναπτυχθούν από τις επιστημονικές εταιρείες. Οι αλγόριθμοι αυτοί θα συμβάλλουν στην περισσότερο αποτελεσματική και αποδοτική χρήση πόρων για υγεία.

Η επιλογή ιατρού από τους ασθενείς πρέπει να είναι ελεύθερη. Η ελευθερία επιλογής αυξάνει την ικανοποίηση των χρηστών, ενδυναμώνει τον χρήστη. Επίσης οδηγεί σε μια άμεση αξιολόγηση των γιατρών από τον χρήστη υπηρεσιών υγείας– οι καλοί γιατροί θα έχουν μεγαλύτερη ζήτηση. 

Η αμοιβή των οικογενειακών ιατρών θα πρέπει να είναι “per capita”, καθώς αυτός ο τρόπος αποζημίωσης, εισάγει κίνητρα για ποιοτικές υπηρεσίες μέσω της ανάπτυξης υγιούς ανταγωνισμού μεταξύ των ιατρών. Επίσης οδηγεί σε μια σταθερή, προγραμματισμένη δαπάνη για τα ταμεία. Οι συχνά προτιμώμενες από τους ιατρούς, αμοιβές «κατά πράξη και περίπτωση» παράγουν πλασματικές υπηρεσίες (προκλητή ζήτηση). Αντιθέτως οι αμοιβές υπό μορφή πάγιας αντιμισθίας προάγουν τη «δημοσιοϋπαλληλική» αδιαφορία. 

Η αποζημίωση των ιατρών πρέπει να είναι αξιοπρεπής και επιβάλλεται να προέρχεται από απόλυτα διαφανείς πηγές (στοπ στις παραπληρωμές!). Δεν μπορεί να είναι υπερβολική στην εποχή της οικονομικής κρίσης. Η μέχρι τώρα «κατά πράξη αποζημίωση» έδινε μικτό εισόδημα, σε έναν ιδιώτη Γενικό Ιατρό με 20 επισκέψεις τη μέρα: 22χ 20 χ 20= 8800 ευρώ / μήνα. Οι παρούσες συνθήκες ίσως καθιστούν ένα τέτοιο εισόδημα για το γιατρό προκλητικό. Δεν μπορεί όμως η ανταμοιβή να είναι και εξευτελιστική. Στο σχέδιο αποζημίωσης των ιατρών από τον ΕΟΠΥΥ, όπως δόθηκε στη δημοσιότητα (κλιμακωτό, “per capita”) ένας γενικός ιατρός, που έχει στην ευθύνη του 2000-2500 ασφαλισμένους θα λαμβάνει μικτά 1800 ευρώ /μήνα. Αφαιρώντας και τα λειτουργικά έξοδα ιατρείου, τις ασφαλιστικές εισφορές, τους φόρους απομένουν στον ιατρό ψιχία… Ένα σύστημα ΠΦΥ δεν μπορεί να απαξιώνει τους ιατρούς του…

Εναλλακτικά ακούγεται, πως το υπουργείο σκέφτεται τη συμμετοχή του ασφαλισμένου στην επίσκεψη στον ΕΟΠΥΥ, με ένα ποσό της τάξεως των 5, 10 ή 15 ευρώ ανά επίσκεψη- ιδιωτική συμμετοχή- συνασφάλιση. Άλλωστε αυτό ισχύει ήδη στις επισκέψεις σε δημόσιες δομές ΠΦΥ. Αν το υπουργείο σκέφτεται κάτι τέτοιο, γιατί δεν συζητά την πρόταση μας για ετήσιο παράβολο 30 ευρώ, άμεσα καταβλητέο στον οικογενειακό ιατρό της επιλογής του, από τον ασθενή. Το μέγεθος της συμμετοχής πρέπει να είναι αντιστρόφως ανάλογο της ανάγκης και του εισοδήματος και να προσδιορίζεται με μεγάλη προσοχή, καθώς δυνατόν να βλάψει την υγεία των ασθενών- αν αποφεύγουν λόγω κόστους υπηρεσίες που ωφελούν την υγεία τους, καθώς και να αλλοιώσει το δημόσιο χαρακτήρα της υγείας.

Ελεύθερη συμμετοχή στον ΕΟΠΥΥ, όσων ιατρών επιθυμούν τη συμμετοχή τους σε αυτόν. Τυχόν διαδικασία «επιλογής- αποκλεισμού» ιατρών δημιουργεί συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού, ανάπτυξης αδιαφανών συναλλαγών και μονοπωλίων . Οδηγεί αυτοαπασχολούμενους ιατρούς στην εξόντωση. Φαινόμενα νοσηρά, που ο ίδιος ο υπουργός υγείας διέκρινε πως λειτουργούν στο ΙΚΑ και στηλίτευσε, θα λειτουργούν και στον σχεδιαζόμενο ΕΟΠΥΥ, σε ακόμα μεγαλύτερη κλίμακα.

Όσοι γιατροί δεν επιθυμούν να μπουν στον ΕΟΠΥΥ θα πρέπει να διατηρούν το δικαίωμα της συνταγογράφησης και παραπομπής σε εξετάσεις για τους ασφαλισμένους του φορέα. Αρκεί βέβαια και αυτοί να τηρούν όλους τους κανόνες συνταγογράφησης (ηλεκτρονική, ελεγχόμενη κλπ). «Το να στερείς το δικαίωμα της συνταγογράφησης είναι σαν να τους αφαιρείς το δικαίωμα να ασκούν την ιατρική»

Η κρίση δημιουργεί περιβάλλον πρόσφορο για αλλαγές! Και στην Υγεία! Δεν πρέπει να χαθεί η ευκαιρία… »